Iako je postavljanje otrova strogo zabranjeno, posledice ove prakse su kroz istoriju bile katastrofalne. Prema podacima Lovačkog saveza Srbije, samo tokom 1959. godine stradalo je čak 700 velikih orlova lešinara u akcijama suzbijanja „štetočina“. Upravo zbog takvih metoda, tri vrste lešinara su potpuno iščezle sa naših prostora, dok su beloglavi supovi u istočnoj Srbiji dovedeni do istrebljenja.
Crni lešinar koji je stradao kod Svrljiga potiče iz evropskog programa vraćanja ove vrste na Balkan. Fondacija za zaštitu ptica grabljivica ističe da se ulažu ogromni napori i sredstava kako bi se ove ptice vratile u svoja prirodna staništa. Počinilac je uhapšen, a stručna javnost zahteva najstrože sankcije kako bi se poslala jasna poruka da se uništavanje zaštićenih vrsta neće tolerisati.
„Ne smemo dopustiti da bahatost pojedinaca poništi godine predanog rada. Ovo je alarm za čitavo društvo da se dodatno edukuje i prepozna značaj lešinara za zdravlje ekosistema“, poručuju iz Fondacije.
Dok su u Vojvodini i dalje zabeleženi slučajevi stradanja orlova belorepana i krstaša, zapadna Srbija predstavlja primer dobre prakse. Zahvaljujući dugogodišnjoj edukaciji stanovništva i programu zaštite beloglavog supa, na ovom području trovanje nije zabeleženo već 17 godina.
Fondacija je upravo započela kampanju za povratak beloglavog supa u Sićevačku klisuru. Nadaju se da će kroz rad sa meštanima okoline Svrljiga i Niša podići svest o zaštiti ptica, baš kao što je to učinjeno na liticama Uvca i Mileševke.
Lešinari nisu samo „čuvari neba“, već i prirodni čistači koji sprečavaju širenje bolesti u prirodi. Njihov opstanak u Srbiji danas zavisi od jedne stvari da li će zakon biti jači od otrova.
Izvor: Fondacija za zaštitu ptica grabljivica