Efimija je rođena, vaspitavana i mučenički postradala u Halkidonu, gradu u Vitiniji na obali Bosporskog moreuza, tokom progona hrišćana za vreme vladavine cara Dioklecijana. Ipak, njeno ime ostalo je posebno upisano u istoriju hrišćanstva po čudotvornom delovanju njenih časnih moštiju, koja su imala presudnu ulogu na Četvrtom vaseljenskom saboru u Halkidonu 451. godine.
Na tom skupu, sazvanom radi rešavanja velike teološke rasprave o Hristovoj prirodi, pravoslavni i jeretici nisu mogli da postignu saglasnost. Na predlog carigradskog patrijarha Anatolija, obe strane su napisale svoja veroispovedanja i položile ih na grudi Svete Efimije unutar zapečaćenog kovčega. Nakon tri dana posta i zajedničke molitve, kovčeg je otvoren pri čemu je pravoslavno učenje nađeno u desnoj ruci svetiteljke, dok se jeretičko nalazilo pod njenim nogama.
Kroz istoriju su zabeležena brojna svedočanstva o čudotvornom svojstvu njenih moštiju iz kojih je, naročito na dan njenog spomena, isticala miomirisna krv kojom su se vernici pomazivali radi blagoslova i lečenja. Iz mermerne grobnice sveštenstvo je nakon noćnih bdenja i pred liturgiju sakupljalo ovu tečnost, a narod iz svih krajeva, a ponajviše iz Carigrada, dolazio je na poklonjenje.
U narodnoj tradiciji Sveta Efimija se smatra posebnom zaštitnicom žena. Zbog toga vlada običaj da žene na ovaj praznik posete hram, zapale sveću i upute molitvu za zdravlje, mir i blagostanje svoje porodice.