Jovan je, uz brata Jakova, bio jedan od prvih učenika koji su se odazvali pozivu Isusa Hrista. Zbog njihove snažne prirode, Isus ih je nazvao „sinovima groma“. Istorijski i duhovni izvori ističu Jovana kao najodanijeg učenika – jedinog koji je ostao uz Hrista tokom raspeća, preuzevši na sebe zavet da će se starati o Presvetoj Bogorodici.
Tokom progonstva na ostrvu Patmos, Jovan Bogoslov je napisao Jevanđelje i Otkrovenje, poslednju knjigu Novog zaveta. Preminuo je u dubokoj starosti, nakon čega je njegovo telo, prema hrišćanskom predanju, nestalo iz grobnice, ostavljajući za sobom samo čudotvorni prah kojim je narod lečio bolesti.
Praznik prati niz običaja koji su duboko ukorenjeni u život srpskog sela. Smatra se da na današnji dan stoka mora da odmara, dok su za žene rezervisane stroge zabrane rada. Veruje se da ne treba dirati pletivo, makaze i igle, kako bi se odeća i dom sačuvali od glodara. U nekim krajevima Srbije zadržan je običaj simboličnog udaranja u ambare kako bi se rasterali miševi. Ovaj dan se u narodu smatra i početkom perioda veselja, pa se u mnogim mestima upravo od Svetog Jovana Bogoslova organizuju višednevne svadbe.
Interesantno je da se ovogodišnje obeležavanje Svetog Jovana Bogoslova poklapa sa proslavom Spasovdana, koji je pokretni praznik. Dok je Spasovdan u narodu okrenut molitvama za rodnu godinu i spas letine, današnji praznik usmeren je na zaštitu ukućana i unutrašnji red u domaćinstvu. Ovo retko poklapanje nepokretnog praznika svetitelja i pokretnog praznika Vaznesenja Gospodnjeg dodatno naglašava duhovnu važnost današnjeg četvrtka.