Život Svetog Petra Atonskog, koji se slavi kao simbol istrajnosti i monaškog podviga, započeo je vojničkom službom. Rođeni Grk, Petar je tokom ratnih sukoba sa Arapima zarobljen i okovan bačen u mračnu tamnicu u gradu Amari, na reci Eufratu. Iako je u ropstvu proveo dugi niz godina, nije gubio nadu, već se neprestano molio za slobodu i duhovno prosvetljenje.
Prema drevnom crkvenom predanju, izbavljenje je stiglo na čudesan način javili su mu se sveti Simeon Bogoprimac i sveti Nikola, čijim je dodirom žezla Petar oslobođen okova i izveden iz tamnice. Nakon tog događaja, Petar odlazi u Rim, gde prima monaški postrig na grobu apostola Petra. Njegov put ka Svetoj Gori, kako kaže predanje, bio je direktno određen javljanjem Presvete Bogorodice i svetog Nikole.
Po dolasku na Svetu Goru, Petar se nastanio u pećini u kojoj je proveo neverovatnih 53 godine. Njegova svakodnevica bila je iscrpljujuća borba sa surovim prirodnim uslovima, glađu i duhovnim iskušenjima. Prema kazivanjima, nakon što je uspešno prevazišao početna iskušenja, anđeo Božji mu je svakih četrdeset dana donosio hleb, dok je on sam ostao nepokolebljiv u molitvi, koristeći znak krsta kao odbranu od svakog zla.
Sveti Petar Atonski se upokojio u 8. veku, a njegov podvig otkriven je javnosti tek godinu dana pre smrti, kada ga je u pećini slučajno pronašao jedan lovac. Njegove mošti su kasnije prenete u Makedoniju, u grad Strumicu, gde su dugo vremena bile predmet hodočašća u manastiru posvećenom ovom svetitelju. Ipak, usled burnih istorijskih događaja i ratnih razaranja na ovim prostorima, moštima se kasnije izgubio trag, te do današnjeg dana njihova tačna lokacija ostaje nepoznata.