Pobedu je izvojevao Šumadijski korpus pod komandom generala Jovana Belimarkovića, ostavljajući iza sebe priče o hrabrosti, magli gustoj “kao testo” i vojnicima koji su na sopstvenim rukama iznosili topove na planinske vrhove.
Borbe za oslobođenje nisu bile nimalo lake i trajale su punih pet dana, a ključni okršaji odigrali su se na strateškim tačkama oko samog grada. Na visovima Čevrljuga i u selu Ranutovac vođene su najžešće bitke gde je turska vojska iskoristila sve raspoložive resurse, ali je silovit juriš srpske pešadije, uz snažnu podršku artiljerije, uspeo da slomi njihov otpor. Poseban podvig zabeležen je na planini Grot, gde su srpski vojnici učinili gotovo nemoguće na rukama su izneli top iznad Belanovca kako bi sa te visine preciznom paljbom tukli turske položaje.
U ovim sudbonosnim borbama kalila su se imena koja će kasnije postati legende srpske vojne istorije. Odred pod neposrednom komandom tadašnjeg poručnika Stepe Stepanovića uspešno je čistio neprijateljske položaje na Goču i Devotinu, dok je mladi major Radomir Putnik komandovao posebnim poternim odredom. Upravo su Putnikove jedinice, zajedno sa ustanicima iz okoline, prve ušle u oslobođeni grad, nakon čega su nastavile poteru za neprijateljem prema Bujanovcu i Preševu. General Belimarković je kasnije u svojim zapisima istakao da je tog jutra, kada je sloboda konačno stigla, magla bila toliko gusta da se prst pred okom nije video.
Na Trgu republike danas ponosno stoji spomenik oslobodiocima Vranja, u narodu poznat kao “Čika Mita”, podignut 1903. godine. Zanimljivo je da ovaj spomenik, rad vajara Simeona Roksandića, ne predstavlja konkretnu istorijsku ličnost, već otelotvoruje ideal srpskog vojnika seljaka. Njegova sudbina bila je teška koliko i istorija samog grada bugarski okupatori su ga rušili dva puta, a tokom Drugog svetskog rata su ga čak lancima vezali za tenk i oborili. Tom prilikom spomeniku je polomljena leva ruka u kojoj je držao pušku, a Vranjanci su namerno odlučili da je ne obnavljaju, ostavljajući je takvom kao večni podsetnik na proživljene zločine.
Malo je nedostajalo da Vranje, uprkos velikim srpskim žrtvama, nakon Sanstefanskog mira postane deo Kneževine Bugarske. Međutim, presudna je bila odlučnost samih građana koji nisu želeli novu okupaciju. Oni su uputili pismo knezu Milanu Obrenoviću, moleći ga da Vranje ostane u sastavu Srbije, što je na kraju i potvrđeno na Berlinskom kongresu. Danas, skoro vek i po kasnije, 31. januar ostaje najsvetiji datum za ovaj grad, podsećajući na više od 120 palih srpskih boraca koji su svoje živote ugradili u temelje slobode.